ดูพาหิยะเป็นตัวอย่าง ท่านไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อนเลย แค่ฟังพระพุทธเจ้าตรัสสี่ประโยคก็บรรลุธรรมแล้ว แค่คำตรัสที่ว่า เห็นสักว่าเห็น ได้ยินสักว่าได้ยิน รับทราบสักว่ารับทราบ หลุดพ้นสักว่าหลุดพ้น เท่านี้ก็บรรลุธรรมได้แล้ว
ฉะนั้นการศึกษาธรรมะควรเป็นไปเพื่อทำลายความมีตัวตน ธรรมะบทใดข้อใดสร้างตัวตน ถ้าต้องการพ้นทุกข์ต้องวางธรรมะเหล่านั้นก่อน อย่าให้มาเป็นอุปสรรค คือมาสร้างความเชื่อเรื่องมีตัวตนเพิ่มขึ้น
ความจริงทุกคนรู้ว่าจิตไม่มีตัวตน รู้เพราะตำราเขาว่าไว้อย่างนั้น แต่ไม่ทราบความสำคัญจึงวางความรู้นี้ ไปหาความรู้อื่นที่ยังไม่รู้ต่อ ลองหันกลับมาหยิบความรู้ที่ว่าจิตไม่มีตัวตนเอามาปัดฝุ่นคิดสิว่าทำอย่างไร เราจึงจะเกิดความรู้แจ้งขึ้นมาว่าจิตไม่มีตัวตนจริงๆ ต้องคิดเช่นนี้จะก้าวหน้าทันทีที่คิด พอยิ่งลงมือทำยิ่งเพิ่มความก้าวหน้า
จิตแค่ชื่อเรียกกลุ่มคนแบกแคร่ เป็นแค่ชื่อเรียกนามธาตุที่รวมหน่วยกันเป็นกองๆสี่กอง หรือสี่ขันธ์ คำว่าจิตก็ดี ขันธ์ก็ดี ไม่มีตัวตน จึงไม่ได้ทำอะไร ทำอะไรไม่ได้เพราะมันไม่มีตัวตน ไปคิดว่ามันมี เลยตั้งหน้าตั้งตาค้นคว้าท่องจำ สิ่งที่ไม่มีว่ามันมีกี่แบบกี่ดวง กี่อะไรต่อมิอะไร ทั้งๆที่จิตมันไม่มีตัวตนไม่มีอำนาจทำอะไร สร้างอะไร ฉะนั้นอย่าเสียเวลาหาว่าจิตมีกี่ดวงมีอาการอย่างไร เสียเวลาหาเปล่าๆ เชื่อพระพุทธเจ้ากันเถอะ พระองค์ตรัสให้เลิกคิดว่าจิตมีตัวตน เพราะพระองค์เป็นห่วงสาวกของท่านจะเข้าใจผิดเรื่องจิต จึงทรงอุทานออกมา
ดังนั้นอย่าแค่รู้ว่าจิตไม่มีตัวตน ต้องรู้ว่าจิตไม่มีตัวตนอย่างไร สภาวะที่ไม่มีตัวตนมันเป็นสภาวะแบบไหน และมีประโยชน์อย่างไร มาเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าจิต ว่ามันไม่มีตัวตนอย่างไรกันดีกว่า มาสัมผัส สภาวะความไม่มีตัวตน ของจิตและของสรรพสิ่งกันดีกว่า พระพุทธเจ้าชี้ทางไว้ให้แล้ว อยู่ที่ใครจะเดินตามทางที่ท่านชี้หรือไม่เท่านั้นเอง
วันอังคารที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2555
ทำไมจึงต้องเห็นจิตไม่มีตัวตนให้ได้
ผู้เห็นจิตมีตัวตนเปรียบเหมือนคนสวมแว่นตาสี เมื่อมองสิ่งไรก็ย่อมเห็นผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง คนใส่แว่นสีเขียว เห็นฟางก็ย่อมย่อมบอกฟางสีเขียว เห็นหญ้า กลับบอกหญ้าสีขาว อย่างนี้เป็นต้น คือเห็นผิดไปหมดทุกเรื่อง จึงเป็นอุปสรรคอย่างสำคัญต่อการค้นพบความจริงของธรรมชาติ
จิตเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติ เห็นผิดเข้าใจผิดเรื่องจิตอย่างเดียวเรื่องอื่นผิดเพี้ยนหมด พระพุทธเจ้า ยังตรัสว่าพระองค์ไม่ห่วงเรื่องที่ผู้คนเห็นกายมีตัวตน แต่พระองค์เป็นห่วงเรื่องผู้ที่เห็นจิตเป็นตัวตน
ผู้เห็นจิตเป็นตัวตน ย่อมเห็นสิ่งอื่นเป็นตัวตน ย่อมเห็นสิ่งอื่นเป็นของจริง ย่อมต้องการสิ่งอื่นๆ เพราะคิดว่ามันเป้นของจริง แต่ถ้าเห็นจิตว่าเป็นแค่ชื่อเรียกกลุ่มธาตุ ตัวตนไม่มี ที่ทีที่ทำที่คิดที่รู้คือกลุ่มธาตุมันทำมันรู้ คิดได้เช่นนี้ก็เริ่มปล่อยวางไม่มีความต้องการแม้กระทั่งธรรมะ ผู้เห็นจิตเป็นตัวตนย่อมต้องการทั้งรูปธรรมนามธรรม ต้องการไปหมด ต้องการรู้ธรรมะ เพราะมองว่าธรรมะเป้นของจริง ตามความเข้าใจผิด เลยอยากเรียนอยากรู้ รู้ไม่มีวันจบ แต่รู้แบบคนสวมแว่นตาสีต่างๆ ที่รู้ที่อ่าน ที่จำ จึงรู้ผ่านจิตที่มีตัวตน ย่อมใช้ประโยชน์ในการปฏิบัติยังไม่ได้
จิตเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติ เห็นผิดเข้าใจผิดเรื่องจิตอย่างเดียวเรื่องอื่นผิดเพี้ยนหมด พระพุทธเจ้า ยังตรัสว่าพระองค์ไม่ห่วงเรื่องที่ผู้คนเห็นกายมีตัวตน แต่พระองค์เป็นห่วงเรื่องผู้ที่เห็นจิตเป็นตัวตน
ผู้เห็นจิตเป็นตัวตน ย่อมเห็นสิ่งอื่นเป็นตัวตน ย่อมเห็นสิ่งอื่นเป็นของจริง ย่อมต้องการสิ่งอื่นๆ เพราะคิดว่ามันเป้นของจริง แต่ถ้าเห็นจิตว่าเป็นแค่ชื่อเรียกกลุ่มธาตุ ตัวตนไม่มี ที่ทีที่ทำที่คิดที่รู้คือกลุ่มธาตุมันทำมันรู้ คิดได้เช่นนี้ก็เริ่มปล่อยวางไม่มีความต้องการแม้กระทั่งธรรมะ ผู้เห็นจิตเป็นตัวตนย่อมต้องการทั้งรูปธรรมนามธรรม ต้องการไปหมด ต้องการรู้ธรรมะ เพราะมองว่าธรรมะเป้นของจริง ตามความเข้าใจผิด เลยอยากเรียนอยากรู้ รู้ไม่มีวันจบ แต่รู้แบบคนสวมแว่นตาสีต่างๆ ที่รู้ที่อ่าน ที่จำ จึงรู้ผ่านจิตที่มีตัวตน ย่อมใช้ประโยชน์ในการปฏิบัติยังไม่ได้
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)