ดูพาหิยะเป็นตัวอย่าง ท่านไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อนเลย แค่ฟังพระพุทธเจ้าตรัสสี่ประโยคก็บรรลุธรรมแล้ว แค่คำตรัสที่ว่า เห็นสักว่าเห็น ได้ยินสักว่าได้ยิน รับทราบสักว่ารับทราบ หลุดพ้นสักว่าหลุดพ้น เท่านี้ก็บรรลุธรรมได้แล้ว
ฉะนั้นการศึกษาธรรมะควรเป็นไปเพื่อทำลายความมีตัวตน ธรรมะบทใดข้อใดสร้างตัวตน ถ้าต้องการพ้นทุกข์ต้องวางธรรมะเหล่านั้นก่อน อย่าให้มาเป็นอุปสรรค คือมาสร้างความเชื่อเรื่องมีตัวตนเพิ่มขึ้น
ความจริงทุกคนรู้ว่าจิตไม่มีตัวตน รู้เพราะตำราเขาว่าไว้อย่างนั้น แต่ไม่ทราบความสำคัญจึงวางความรู้นี้ ไปหาความรู้อื่นที่ยังไม่รู้ต่อ ลองหันกลับมาหยิบความรู้ที่ว่าจิตไม่มีตัวตนเอามาปัดฝุ่นคิดสิว่าทำอย่างไร เราจึงจะเกิดความรู้แจ้งขึ้นมาว่าจิตไม่มีตัวตนจริงๆ ต้องคิดเช่นนี้จะก้าวหน้าทันทีที่คิด พอยิ่งลงมือทำยิ่งเพิ่มความก้าวหน้า
จิตแค่ชื่อเรียกกลุ่มคนแบกแคร่ เป็นแค่ชื่อเรียกนามธาตุที่รวมหน่วยกันเป็นกองๆสี่กอง หรือสี่ขันธ์ คำว่าจิตก็ดี ขันธ์ก็ดี ไม่มีตัวตน จึงไม่ได้ทำอะไร ทำอะไรไม่ได้เพราะมันไม่มีตัวตน ไปคิดว่ามันมี เลยตั้งหน้าตั้งตาค้นคว้าท่องจำ สิ่งที่ไม่มีว่ามันมีกี่แบบกี่ดวง กี่อะไรต่อมิอะไร ทั้งๆที่จิตมันไม่มีตัวตนไม่มีอำนาจทำอะไร สร้างอะไร ฉะนั้นอย่าเสียเวลาหาว่าจิตมีกี่ดวงมีอาการอย่างไร เสียเวลาหาเปล่าๆ เชื่อพระพุทธเจ้ากันเถอะ พระองค์ตรัสให้เลิกคิดว่าจิตมีตัวตน เพราะพระองค์เป็นห่วงสาวกของท่านจะเข้าใจผิดเรื่องจิต จึงทรงอุทานออกมา
ดังนั้นอย่าแค่รู้ว่าจิตไม่มีตัวตน ต้องรู้ว่าจิตไม่มีตัวตนอย่างไร สภาวะที่ไม่มีตัวตนมันเป็นสภาวะแบบไหน และมีประโยชน์อย่างไร มาเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าจิต ว่ามันไม่มีตัวตนอย่างไรกันดีกว่า มาสัมผัส สภาวะความไม่มีตัวตน ของจิตและของสรรพสิ่งกันดีกว่า พระพุทธเจ้าชี้ทางไว้ให้แล้ว อยู่ที่ใครจะเดินตามทางที่ท่านชี้หรือไม่เท่านั้นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น