วันอังคารที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ทำไมจึงต้องเห็นจิตไม่มีตัวตนให้ได้

ผู้เห็นจิตมีตัวตนเปรียบเหมือนคนสวมแว่นตาสี เมื่อมองสิ่งไรก็ย่อมเห็นผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง คนใส่แว่นสีเขียว เห็นฟางก็ย่อมย่อมบอกฟางสีเขียว เห็นหญ้า กลับบอกหญ้าสีขาว อย่างนี้เป็นต้น คือเห็นผิดไปหมดทุกเรื่อง จึงเป็นอุปสรรคอย่างสำคัญต่อการค้นพบความจริงของธรรมชาติ

จิตเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติ เห็นผิดเข้าใจผิดเรื่องจิตอย่างเดียวเรื่องอื่นผิดเพี้ยนหมด พระพุทธเจ้า ยังตรัสว่าพระองค์ไม่ห่วงเรื่องที่ผู้คนเห็นกายมีตัวตน แต่พระองค์เป็นห่วงเรื่องผู้ที่เห็นจิตเป็นตัวตน

ผู้เห็นจิตเป็นตัวตน ย่อมเห็นสิ่งอื่นเป็นตัวตน ย่อมเห็นสิ่งอื่นเป็นของจริง ย่อมต้องการสิ่งอื่นๆ เพราะคิดว่ามันเป้นของจริง แต่ถ้าเห็นจิตว่าเป็นแค่ชื่อเรียกกลุ่มธาตุ ตัวตนไม่มี ที่ทีที่ทำที่คิดที่รู้คือกลุ่มธาตุมันทำมันรู้ คิดได้เช่นนี้ก็เริ่มปล่อยวางไม่มีความต้องการแม้กระทั่งธรรมะ ผู้เห็นจิตเป็นตัวตนย่อมต้องการทั้งรูปธรรมนามธรรม ต้องการไปหมด ต้องการรู้ธรรมะ เพราะมองว่าธรรมะเป้นของจริง ตามความเข้าใจผิด เลยอยากเรียนอยากรู้ รู้ไม่มีวันจบ แต่รู้แบบคนสวมแว่นตาสีต่างๆ ที่รู้ที่อ่าน ที่จำ จึงรู้ผ่านจิตที่มีตัวตน ย่อมใช้ประโยชน์ในการปฏิบัติยังไม่ได้

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น